Sopa de parrulo, de Leo McCarey

A comezos do outono de 1933, o crítico neoiorquino Alexander Woollcott telefoneou ao seu amigo Harpo Marx cunha proposta singular. Tras saber que o presidente Franklin Roosevelt ía levar a cabo a súa promesa electoral de que os Estados Unidos recoñecesen á Unión Soviética, Woollcott –un gran defensor dos Roosevelt, e de Eleanor Roosevelt en particular– decidira “que Harpo Marx debería ser o primeiro artista en actuar en Moscú despois de que os EUA e a URSS se convertesen en nacións amigas” (Marx e Barber 297).

“Van adorarte”, dixéralle Woollcott. “Cun nome como o teu, como podes fallar? Non ves os cartaces? ‘Presentando a Marx-En persoa!'” (Marx e Barber 297)

A resposta de Harpo, de xeito bastante natural, foi un tamén vehemente: Estás tolo! O actor de corenta e catro anos non tiña intención de ir a Rusia. En 1933 estaba a traballar en Hollywood como membro da familia cómica dos catro irmáns Marx: Chico, Harpo, Groucho e Zeppo. O seu último esforzo conxunto, a película Sopa de Parrulo, estaba a piques de saír naquel outono. Aínda así, Woollcott escollera a Harpo, e só a Harpo, para viaxar a Moscú e intentar facer rir aos rusos.

Por que Harpo e non os seus irmáns? Que tiña Harpo Marx que facía que os americanos esperasen que puidese atravesar as xeadas paredes da política para achegarse aos novos aliados?

O Harpo que vemos nas obras dos irmáns Marx é un mudo ruidoso, un idiota listo, un galán sen picardía, un virtuoso sen preparación cuxa técnica improvisada de arpa segue a facer sacudir as cabezas de expertos marabillados mentres deixa abraiados aos seus oíntes. Nunca fala na pantalla e aínda así é, sen dúbida, unha criatura de música e son tanto como de movemento e vista, comunicando as súas actitudes e sentimentos con pantomimas, asubíos estridentes, apertando bucinas: comedia física estrafalaria e ruidosa que contrapón co manexo virtuoso da súa arpa de pé. Harpo podía levar unha tatuaxe vivinte; ocultar cans, salvavidas, xamóns enteiros e unha pía da cociña nos petos do seu abrigo; cruzar unha carteleira montado nun pegaso de neon e aparecer e desaparecer coa intermitencia da luz. Pero era a súa conexión coa súa benquerida arpa o que lle daba ao fedello personaxe de Harpo a súa faceta máis máxica: unha calidade sobrenatural idiosincrática que transcendeu os estereotipos cómicos, elevando as súas brincadeiras, bulideiras e pantomímicas, a un plano que os críticos e teóricos dos Marx teñen descrito como “surreal”.

[Tirado de “Honks, Whistles, and Harp: The Transnational Sound of Harpo Marx”, de Marie Ventura, publicado en Miranda [Online], 22, 2021; DOI: https://doi.org/10.4000/miranda.36228%5D

Mércores 7 de setembro de 2022 ás 21:30 no Pichel
Sopa de parrulo
(Duck Soup, Leo McCarey, EUA, 1933, 70′, VOSG)

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s