Grecidade

Estas árbores non transixen con teren menos ceo, / estas pedras non transixen cos pasos inimigos, / estes rostros non transixen máis que co sol, / estes corazóns non transixen máis que coa xustiza. // Esta paisaxe é dura como o silencio, / aperta contra o seo as súas pedras incandescentes, / aperta contra a luz as súas oliveiras orfas e as súas vides, / aperta os dentes. Non hai auga. Soamente luz. / O camiño pérdese entre a luz e a sombra da sebe é ferro. // As árbores, os ríos e as voces mudaron en mármore baixo a cal do sol. / Coa mármore tropezan as raíces. Os arbustos poirentos. / A mula e a rosa. Arfan. Non hai auga. / Todos teñen sede. Anos enteiros. Todos machican un anaco de ceo ademais da súa amargura. // Os seus ollos están encarnados de insomnio, / unha profunda enruga cravada entre as súas cellas / como un alcipreste entre dous montes ao empardecer. // As súas mans están pegadas ao fusil, / o fusil é unha prolongación das súas mans, / as súas mans son unha prolongación das súas almas, / teñen nos labios a carraxe / e teñen unha mágoa moi fonda, moi fonda na ollada / como unha estrela nunha poza de sal. // Cando estreitan a man o sol está seguro para o mundo, / cando sorrín da súa barba feroz voa unha pequena anduriña, / cando dormen doce estrelas nacen dos seus petos baleiros, / cando morren sobe a vida pola costa arriba con tambores e bandeiras.

fragmento de Grecidade (Iannis Ritsos, 1966)

Mércores 6 de novembro ás 21:30 no Pichel
Grecidade
(Pablo Cayuela, Galiza, 2013, 35′, VO)
Con presenza do director e concerto acústico de Das Kapital